Sunday، November 20، 2005                                                                         

 تجربه زیسته وبلاگستانیان ایرانی

اگر چه تصور می‌کنم از حیث سن و سال برادر بزرگ و حتی پدر بسیاری از وبلاگ داران فعال باشم، ‏اما از حیث مدت اشتغال به وبلاگ داری، کوچکتر از آن هستم که سری در میان سرها باشم. اما ‏خداحافظی علی معظمی و نادر فتوره‌چی از نوشتن در وبلاگستان، و نغمه‌های آرام الپر برای ‏خداحافظی از وبلاگستان، مرا نیز متاثر ساخت. شاید سخن من، همراه با دیگران – مانند سیبستان – در ‏عزم آن دوستان اثری بگذارد یا دست کم دیگران را از پیوستن به این مسیر مانع شود. ‏
من نمی‌دانم دلیل اصلی خداحافظی آن دوستان از محیط وبلاگ، چیست. اما گمان می‌کنم اختیار ‏کارکرد سیاسی برای برخی از این وبلاگ‌ها در چنان تصمیمی بی‌ اثر نبوده است. در شرایط خاص ‏چندساله اخیر، وبلاگ‌های سیاسی جانشین فقدان یا کاستی رسانه‌های دیگر شدند. اینک خارج شدن ‏آنها از محیط هم می‌تواند ناشی از احساس رکود در فضای سیاسی باشد، و شاید ناشی از پربها شدن ‏ایفای چنان کارکردی. که البته هر دو قابل درک و رواست. ‏
آنچه تاثر مرا برمی‌انگیزد، نقش تحولات سیاسی در محیط ارتباطی ماست. در حالیکه به نظر می‌رسد ‏جهت معکوس این ارتباط منطقی تر باشد: به این معنا که محیط ارتباطی ما باید فضای سیاسی را تحت ‏تاثیر قرار دهد. این ممکن نیست الا به مدد تقویت هر محیط ارتباطی. محیط وبلاگ یک محیط ارتباطی ‏نوپاست، و شایسته است در تقویت آن هر چه در توان داریم بکوشیم. اگر چه من خود در نیمه تمام ‏رها کردن کارها، ید طولایی دارم، به نظرم آمد حدیث نفسی از اشتیاقم به محیط وبلاگ بتواند در ‏تقویت این محیط منشاء اثر باشد. حضور در وبلاگستان در این مدت کوتاه، برای من امکان بی بدیلی ‏برای حضور در یک محیط عاری از ملاحظات جانبی در روابط اجتماعی بوده است. از جمله آنکه: ‏
• در این محیط امکان آن را یافته‌ام، که از لذت ارتباطی هم عرض بهره ببرم. در الگوی ارتباطات ‏هم‌عرض، هم من و هم مخاطب من، امکان اعمال اثر متغیرهای برون گفتگویی، در متن گفتگو ‏را به حداقل رسانده‌ایم. ‏
• دوستی نام وبلاگ مرا به معنای جستجو برای یک "زاویه دید" تفسیر کرد. به جد ارتباط ‏همطراز با کسانی که چندان چیزی از هویت و کیستی آنها نمی‌دانم تجربه نابی در فرایند چنان ‏جستجویی بوده است. ‏
• فضای نیمه رسمی وبلاگ، محیط منحصر به فردی است برای بلند بلند فکر کردن. تنها در این ‏محیط است که به خود اجازه می‌دهم در باب اموری که اجمالاً به نظرم می‌رسد چیزهایی ‏بنویسم و از طریق واکنش‌ها و میزان استقبال، از چند و چون آن با خبر شوم. ‏
• من در این مدت، منظومه اجمالی و ناپخته دانسته‌ها و تاملات پراکنده‌ام را در یک محیط ‏خاص و محدود، در معرض دید و نظر دیگران نهاده‌ام و اینک که به مجموعه یادداشت‌ها نظر ‏می‌اندازم تصویر کامل‌تر و پخته‌تری در دست دارم. ‏
• من در محیط وبلاگ بیش از هر رسانه دیگری که تا کنون تجربه کرده‌ام خودم هستم. همواره ‏رسانه‌های دیگر به حسب تعلقات فکری و سیاسی‌شان پیشاپیش تو را در قابی جای می‌دهند ‏که تو انتخاب نکرده‌ای. حال مقولاتی مثل تیتر و عکس و صفحه و منظومه مطالبی که در کنار ‏مطلب شما چاپ شده است را به این قاب بیافزائید. من در وبلاگ بیشتر از هر رسانه دیگر ‏خودم هستم. ‏
اینها اجمالاً عواملی هستند که علاقه‌ام را به این محیط هر روز بیشتر کرده‌اند. احتمالاً دوستان وجوه ‏دیگری را نیز می‌توانند به حسب تجربه زیسته خود در این محیط، به این محورها بیافزایند. از مجموعه ‏این تجربه‌های زیسته، چیزی حاصل خواهد شد که می‌تواند کارکرد و معنای وبلاگ در تجربه زیسته ‏ایرانی خوانده شود. ‏